Pages

30/04/2026

Acer pseudoplatanus

 
Corvus f. frugilegus
[foto © Hans van den Bos]



Acer pseudoplatanus
                            ( † 27 april 2026)
 
Ooit las ik in een boek over Japanse tuinen,
dat bergen, heuvels, bomen, struiken en gebouwen
in de omgeving belangrijk zijn voor een tuin.
Aan de zuidkant van onze tuin stond
een bijna 30 meter hoge esdoorn,
die een een prachtige achtergrond gaf
aan de lagere bomen en struiken in de tuin.
 
Op het zogenaamde groene eiland,
hebben vele boeren een hekel aan bomen.
Ze kunnen op auto’s vallen tijdens storm,
ze laten gras niet groeien door hun schaduw,
ze belemmeren uitzicht en ze verliezen bladeren.
En.... in hoge bomen zitten dikwijls kolonies
van roeken, de gehate aaseters van dit eiland.
 
Ach..., in de 25 jaar dat ik in Ierland woon
heb ik vele bomen geveld of onthoofd zien worden.
Ook deze gewone esdoorn moest er aan geloven,
door kettingzagen ging hij tegen de vlakte.
Aan protesten van de roeken, die hun broedsel
zagen vallen, werd geen aandacht geschonken.
 
Het is illegaal om heggen of bomen te kappen
tijdens het broedseizoen van vogels.
Dat zegt tenminste de Ierse wet,
maar een goeie kennis onder de ambtenaren,
of een goedgevulde envelope
kan bijvoorbeeld wonderen doen. 

Boeken - Takenaka Iku

Originele titel: Shomotsu Uit: Döbutsu jiki (Dierlijk magnetisme) 
Uitgever: Ozaki Shobō, Tokyo / Osaka. 1948 
Vertaling: Hans van den Bos


Takenaka Iku
[1904-1982]

Boeken
 
Ach, als ik aan boeken denk,
voelt het alsof mijn keel wordt dichtgeknepen.
Ik heb ze gekoesterd en verzameld,
sinds ik een jaar of vijftien, zestien was
 
Ze waren ouder dan mijn vrouw, met wie ik al die tijd
samen ben. Ik heb ze nooit geteld,
maar het waren er zeker meer dan drieduizend.
Nee, misschien wel vierduizend.
 
Het was de ochtend van 5 juni 1945,
ze waren allemaal vlak bij me
en ik was getuige van hun einde,
toen ze in rook opgingen.
 
Ik vond daarna een nieuw huis.
Ik kreeg een futon,
maar die boeken, die ongelukkige boeken
heb ik nooit meer gezien.
 
Mijn omgeving is troosteloos.
Ach, boeken.
Soms sla ik in mijn dromen de bladzijden om,
er zijn zelfs regels die ik van buiten ken.

26/04/2026

Twee gedichten - Tōzaburō Ono (Fujisaburō Ono)

Originele titels: Sanchō kara en Ningen no tochi
Tōzaburō Ono (Fujisaburō Ono)
[1903-1996]
Vertaling: Hans van den Bos
 


Vanaf de bergtop
 
Als je de berg beklimt,
stijgt de zee tot aan de hemel.
Beneden tussen het golvende groen
van jonge bladeren,
klinkt zachtjes de roep van een koekoek.
Als je zo hoog staat en de wind voelt,
denk je vanzelf aan de wijdsheid van de wereld.
Ik houd mijn hand voor mijn mond,
want ik heb de neiging iets naar beneden te roepen.
In mei zijn de bergen oogverblindend helder.
Heb je ooit de horizon gezien,
in de vorm van een grote blauwe boog
boven de bergtoppen?
 
 
Land van de mens
 
Een lichtje flikkerde in de avondmist,
op de uitgestrekte zee van Musashino.
 
Het was genoeg om ons hoop te geven.
 
Meer dan tien jaar geleden was het een soortgelijke avond.
Ik stond op het perron van de Tobu Tojo-lijn in Ikebukuro,
gekleed in dezelfde reiskleding.
 
Een jaar van dood en duisternis.
Ik keek om me heen, maar er was niemand.
Ik riep luid, maar niemand antwoordde.
 
Tokyo was stil, en al mijn vrienden,
al mijn metgezellen,
al mijn kennissen waren verdwenen,
hun lot onbekend.
 
Ik heb het gevoel, dat ik dat lichtje,
dat plotseling flikkerde in de avondmist,
toen al zag.


23/04/2026

Stokroosstraat

 



Stokroosstraat
 
Hoeveel broers of zusters
mijn pleegvader had wist ik niet.
Ik kende alleen die broer van het Witte Dorp
en tante Mien een oudere zus van hem
bij wie we daarna introkken.
Zij woonde met haar twaalf kinderen
in de Stokroosstraat op Zuid.
Haar man zat op de wilde vaart
en kwam maar een keer per jaar thuis.
 
De woning op de eerste etage
had een voor, tussen en achterkamer,
w.c., een keukentje en een zolderkamer.
Wij kregen met ons vieren de voorkamer.
Tante Mien sliep met tien van haar kinderen
in de tussenkamer als sardientjes in een blik.
De oudste zoon had de kamer op zolder
en het jongste kind, dat niet helemaal goed was,
lag meestal in een ledikantje in de achterkamer.
Daar stond ook een tafel met stoelen
waaraan bij toebeurt gegeten werd.
Op vrijdag werd de wasteil van de zolder
gehaald, voor het wekelijks bad.
 
Deze situatie duurde gelukkig niet lang,
want we konden op zoek naar een eigen huis,
de huurvergunning was toegewezen.
 
maart 2026