 |
| Watanabe Yuji - Yūgure no Fuji |
Vertaling: Hans van den Bos
Een jongeman
Zijn gezicht was afwezig,
of liever gezegd somber,
meer dan somber, het was neerslachtig.
Een gezicht dat anderen afwees,
een gezicht dat zich had afgesloten.
De neerslachtigheid die zijn hele wezen omhulde,
voelde vreemd vertrouwd aan.
Was hij een student, een verkoper
of een aanstormend overheidsfunctionaris?
Ik had geen idee.
Als ik "pardon" zou zeggen,
zou hij waarschijnlijk zijn ogen afwenden,
dus hij moest wel een jonge Japanner zijn.
Ik keek zonder echt te kijken.
Zijn blik volgend, daar was het dan:
De Fuji bij zonsondergang.
De hele omgeving was wijnrood gekleurd
en de zon zakte net achter de linkerflank van de Fuji.
Vanaf dit station in Musashino betekende het,
dat wanneer de zon
achter de rechterflank van de Fuji zakte,
dat de lente langzaam aanbrak.
blootgesteld aan de koude wind,
samen wachtend op de trein,
voelde ik een lichte duizeling...
Het was alsof mijn vroegere zelf
van twintig jaar geleden naast me zat,
in de gedaante van een jongeman.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten