Een Dubliner rouwt om de Blaskets by Brendan Behan

Originele titel: A Jackeen Laments the Blaskets  

Vertaling: Hans van den Bos - Eerder gepubliceerd in: Tortuca nr. 13 (2002)

Brendan Behan
[1923-1964]

Een Dubliner rouwt om de Blaskets

                                               Voor Seán Ó Brian uit Ballyferriter

De grote zee ligt er als een spiegel onder de zon,

met nergens een boot, geen levensteken van een zondaar,

de steenarend in de verte hoog in de lucht, het laatste

spoor van leven bij de geruïneerde in de steek gelaten Blaskets.

De zon gaat onder, de schaduw van de nacht verspreidt zich

als de maan, opkomend, door een wolk, kouwelijk haar

spookachtige vingers strekt over de stille aarde waar,

vervallen, de geraamtes van de verlaten huizen staan

- onuitgesproken veilig voor de vogels die huiswaarts vliegen,

blij om terug te zijn, hun kop in hun veren verborgen

en de wind zucht, zacht gaat een halve deur heen en weer,

vlakbij koude natte haarden, hun vuren voorgoed gedoofd.

Mountjoy, augustus 1948